در کوچه های تنگ و تاریک زندگی گاهی نوری می بینی و بدون هیچ فکر و معطلی به طرفش می دوی غافل از اینکه حیله و فریبی تو را به سوی آن می کشاند

همکلاسیم، رفیقم ، دوستم، عزیزم سر مرا کلاه گذاشت و رفت…
دوست من مگر عمری با هم نبودیم ، مگر با هم پیمان دوستی نبسته بودیم
آن موقع که تو برای ثروتمند کردنم پیشنهاد کار دادی یادت هست
یادت هست چگونه مانند پروانه به دورم می چرخیدی
که گاه فکر می کردم تنها تو به فکرم هستی
وقتی با هم تهران رفتیم ، شهرک غرب یادته؟!
اونجا رفتیم تو یه آپارتمان، دوره اول پولدار شدن!
اونجا که اسمش Office بود!
اونجا که همه با خوش آمدگویی از من استقبال کردند و من گفتم چه دوستانی!
آنجا که همه از روی ریا و تظاهر نماز می خواندند و دعا می کردند!
آنجا که همه می گفتند چه کسانی اینجا نماز خوان شدند!!!
من گفتم چه جای باصفایی!
وای برمن ساده لوح!
دوست من یادته من را به عنوان یک عضو قبول کردند
و تو گفتی 6 میلیون بیار تا بعد سه ماه ماهی 104 میلیون نصیبت بشه!!!
گفتی با پولهات برو مسجد بساز ، مدرسه بساز، کار خیر کن ….
وای بر من ساده لوح ….
وقتی من پولها را ریختم به حسابت
دیگه کم کم رفتارت عوض شد
گفتی برو برای خودت عضو بگیر باید کم کم افیس باز کنی
چی؟!!!
پس حقوق و پول چی؟
گفتی بعد از سه چهار ماه، باید خوب کار کنی
بعد از مدتی که دیدم خسته شدم و از پول خبری نیست
گفتم پولم را بده من هیچ چیز دیگه نمی خوام
گفتی نمی شه
با مهربانی گفتم، ندادی
با گریه گفتم: قرض گرفتم، وام گرفتم بیچاره می شم پولم را بده!
ندادی گفتی حالا که ریختی به حساب نمی شه…
خدایا دیدی به من چه گفت؟
آن موقع که در کلانتری گفت من تو را نمی شناسم
رفیق! دوست مرا نمی شناسی؟!
وای بر من که داستان کودکی ام را فراموش کرده بودم
داستانهایی که برای زندگی آینده ام بود
داستان سه دوست و یک گنج…
حالا فهمیدم علم خیلی بهتر است تا ثروت
حالا من مانده ام و قرض و قسط بانک…
از غصه خواب ندارم و زندگیم در حال متلاشی شدن است
ولی خدایا شکرت
شکرت که موقعی که فهمیدم آنان با شرکت های هرمی کار می کنند بیرون آمدم
و هیچ کسی را من، باعث گمراهیش نشدم
الان من غصه آن جوان مذهبی می خورم که بانیت پاک آنجا عضو می شود و دینش را فراموش خواهد