أول العلم معرفة الجبار، وآخر العلم تفويض الأمر إليه

22 اسفند سال 1350کودکی پا به جان گذاشت که هیچ وقت فکر نمی کرد لباس انبیا و اولیا بر تن کند وامروز شاگرد درس خارج مقام معظم رهبری و محبوب قلوب مردم ایران زمین باشد و خود را یکی از سربازان کوچک امام زمان “عج”ببیند.

 دیروز که در سر کلاس درس با او آشنا شدیم و شیوه و خط مشی های موفقیتش را بیان  کرد تازه فهمیدیم که اگر اینچنین در قلوب مردم مآوا نکرده بود جای تعجب داشت.شاید از نظر برخورد و تعامل با دیگران در آن جلسه نزدیک ترین به هم بودیم و برای همین خیلی زود توانستیم در یک ساعت و نیم مطالبی از او بیاموزیم که انگار همزمان علاوه بر حرف زدن ، اندیشه هایش را هم برایمان بلوتوث می کرد !(با عذر خواهی از فرهنگستان ادب فارسی به دلیل ندانستن معادل کلمه بلوتوث!)

بد نیست تیتر وار چند مطلب از مطالبی را که از گفته های حاج آقای مرادی یادداشت کرده بودیم برای شما هم بنویسیم:

- حضرت امام( رضوان خدا بر او باد)همیشه مقید بودند موعظه شوند و این شخصیت بزرگ جهان اسلام که در غم از دست دادن فرزند نگریسته بود در خطاب موعظه به حدی می گریست که شانه هایش تکان می خورد.

- شوخی کردن مثل شمشیر بازی است.یعنی حق نداریم شمشیر را تا آخر در شکم یکی فرو کنیم و باید حدود و حریم ها را رعایت کنیم.

- مردم از یه روحانی باور و یقین می خواهند و علاقمندی مردم به کسی به خاطر خوشتیپی و لباس های فاخر و …او نیست.

- انسان در زندگی چهار راه ارتباطی دارد:خواندن ، نوشتن ، گفتن ، شنیدن……. که سه تای اول را آموزگار داریم ولی برای شنیدن ،هیچ برنامه ای در زندگی نریخته ایم که نیاز به تمرین دارد.

- و در آخر… زیباترین حدیثی که در زندگیشان خوانده بودند : “أول العلم معرفة الجبار، وآخر العلم تفويض الأمر إليه“